Abstrakt

Rozwój polityki społecznej w Liberii nie odzwierciedla głosu 180 000 osób powyżej 65 roku życia w określaniu polityk mających na celu poprawę jakości ich życia. Brakuje ustawodawstwa i krajowej polityki ochrony socjalnej w zakresie praw osób starszych, w tym mieszkalnictwa, opieki zdrowotnej i transportu, co może sprzyjać praktykom wykluczenia osób starszych. Ciągłe zaniedbanie osób starszych w Liberii ujawniło się znacząco podczas śmiertelnej epidemii wirusa Ebola w tym kraju w 2014 roku, w wyniku której zginęło ponad 4800 osób i ponad 10000 osób zakażonych wirusem Ebola (Slewion, 2015). Rządowa polityka reagowania na wirus Ebola wyraźnie wymienia kobiety i dzieci jako grupy wrażliwe w obliczu kryzysu zdrowotnego. Tymczasem nie wspomniano o osobach starszych, których nazywamy najbardziej „wrażliwymi z najsłabszych” grup społecznych. Teraz, gdy rząd powołuje krajowe struktury i mechanizmy reagowania na panującą globalną pandemię, której przejawem jest koronawirus znany również jako COVID-19, jesteśmy świadkami tej samej sytuacji. Dane zostały zebrane i przeanalizowane na podstawie Osobistych Ocen Społecznych i Domowych 200 Starszych Osób, w ramach ogólnopolskiej Kampanii Starszych Osób Pozostających w Domu, uruchomionej 15 maja 2020 r. I realizowanej przez Koalicję Opiekunów i Rzeczników Osób Starszych w Liberii (COCAEL). Wstępne ustalenia sugerują między innymi, że podczas pandemii COVID-19 w Liberii nadal trwa zaniedbanie i marginalizacja osób starszych. Rząd nie ma globalnego planu działania, w jaki sposób zapewnić bezpieczeństwo i potrzeby osób starszych w pandemii Covid-19. Ze względu na brak upodmiotowienia osób starszych w Liberii poprzez programy ochrony socjalnej, jakość życia seniorów pozostaje niska lub nawet pogarsza się z powodu obecnie wyższego ryzyka poważnej choroby Covid-19 i ubóstwa.