Większość badaczy i autorów zajmujących się samotnością i osamotnieniem wyraźnie rozróżnia te dwa pojęcia. W swoich rozważaniach najczęściej wskazują na istnienie dwóch odrębnych stanów, tj. obiektywnego - fizycznego lub osamotnienia, w przeciwieństwie do subiektywnego - psychicznego, czyli samotności (czasami nazywanej samotnością psychiczną). Pomimo uznania tego rozróżnienia, nadal nie ma zgody co do treści obu terminów. Warto wspomnieć, że wielu pisarzy zajmujących się samotnością związaną ze starością w ogóle jej nie definiuje (Abrams, Blau, Sheldon, Karn). Według I. Yolomy samotność wynika z braku komunikacji z drugą osobą. Jest to szczególnie widoczne u osób starszych, które zostały wyeliminowane z życia codziennego ze względu na sytuacje rodzinne, zdrowotne lub społeczne. Samotność jest najczęstszym skutkiem braku relacji społecznych, w tym relacji z rodziną. Powoduje zaburzenia emocjonalne, zmniejsza lub ogranicza zdolność do akceptacji i efektywnej pracy. Narracje badanych wyraźnie wyróżniają te dwa stany: samotność i osamotnienie. Potrafią też wskazać na specyficzne doświadczenia swojego życia, które potwierdzają odmienność tych dwóch stanów. Celem pracy było opisanie wyjątkowego zjawiska samotności w związku. Pokazuje także wiele aspektów samotności, wynikających z doświadczeń badanych.
Zasady cytowania
Cited by / Share