Abstract

Most Asian countries have experienced rapid socioeconomic changes along with the demographic and epidemiological transition which has necessitated policies on ageing. The policies and programs initiated in many of the Asian countries are similar in their response to address the challenges of ageing, yet they vary in terms of care and service provisions. There is an attempt to strengthen and sustain family and community networks, social security measures, health care facilities, and enhance opportunities for older people. Many countries have shown political will and adopted legislative mechanisms to meet the needs of growing number of older people as well of the adult population caring for parents. There is greater emphasis in policy response to provide for adequate quality and quantity of health, economic and social care. Governments have adopted a development approach as well as a welfare orientation to address the needs of their ageing population based on Madrid Inter- national Plan of Action on Ageing guidelines. But some of the Asian countries, depending on the proportion and absolute numbers of their ageing population, have developed comprehensive plans for policy and action with a long term view to improve the quality of life of the growing and emergent groups of older people, while some other countries are still struggling with their resources to respond to their young and ageing population simultaneously. In this paper I reflect, based on analysis of literature, reports and documents review, on the social policy initiatives on ageing of select Asian countries, namely China, Japan, Malaysia, Singapore and Thailand, and emphasise that countries have an opportunity to learn from each other. The extant policies, practices and models of services and programmes developed by some of the countries can serve as models for others to adopt, given their own resources and political will. How countries respond will of course depend on their demographic and epidemiological transition.

W większości krajów azjatyckich nastąpiły gwałtowne zmiany społeczno-gospodarcze wraz z przemianami demograficznymi i epidemiologicznymi, które wymusiły wprowadzenie polityki dotyczącej starzenia się. Polityki i programy zainicjowane w wielu krajach azjatyckich są podobne pod względem odpowiedzi na wyzwania związane ze starzeniem się, ale różnią się pod względem opieki i usług. Podejmowana jest próba wzmocnienia i utrzymania sieci rodzinnych i społecznych, środków zabezpieczenia społecznego, placówek opieki zdrowotnej oraz zwiększenia możliwości dla osób starszych. Wiele krajów wykazało wolę polityczną i przyjęło mechanizmy legislacyjne, aby sprostać potrzebom rosnącej liczby osób starszych, a także dorosłej populacji opiekującej się rodzicami. W reakcji politycznej kładzie się większy nacisk na zapewnienie odpowiedniej jakości i ilości opieki zdrowotnej, ekonomicznej i społecznej. Rządy przyjęły podejście rozwojowe, a także zorientowanie na dobrobyt, aby odpowiedzieć na potrzeby starzejącej się populacji, w oparciu o wytyczne Madryckiego Międzynarodowego Planu Działań w sprawie starzenia się. Jednak niektóre kraje azjatyckie, w zależności od odsetka i bezwzględnej liczby ich starzejącej się populacji, opracowały kompleksowe plany polityki i działań z myślą o długoterminowej poprawie jakości życia rosnących i wschodzących grup osób starszych, podczas gdy inne inne kraje wciąż zmagają się ze swoimi zasobami, aby jednocześnie odpowiedzieć na potrzeby swojej młodej i starzejącej się populacji. W tym artykule, opierając się na analizie literatury, raportów i przeglądów dokumentów, zastanawiam się nad inicjatywami polityki społecznej w zakresie starzenia się wybranych krajów azjatyckich, a mianowicie Chin, Japonii, Malezji, Singapuru i Tajlandii, i podkreślam, że kraje te mają okazję uczyć się od wzajemnie. Istniejące polityki, praktyki i modele usług i programów opracowane przez niektóre kraje mogą służyć jako modele do przyjęcia przez inne, biorąc pod uwagę ich własne zasoby i wolę polityczną. To, jak kraje zareagują, będzie oczywiście zależało od ich przemian demograficznych i epidemiologicznych.