Abstrakt

Z prognoz demograficznych Polski wyłania się obraz starzejącego się społeczeństwa, co przekłada się na poważne konsekwencje społeczne. Proces starzenia się uwarunkowany jest wieloma czynnikami, a kluczową rolę w tym procesie odgrywają czynniki psychospołeczne, styl życia i zdrowie. Konceptualizacja idei jakości życia, która jest wykorzystywana w naukach społecznych i medycznych, zarówno w jej wymiarze subiektywnym, jak i obiektywnym, zasadniczo wywodzi się z rozumienia zjawiska zdrowia i jego uwarunkowań. Można więc postawić tezę, że niedobory zdrowotne, które wynikają z postępu fizjologicznego starzenia się i wzrostu poziomu zachorowalności w tym okresie życia, mają istotny wpływ na jakość życia ludzi starych. Wśród osobistych i środowiskowych zasobów zdrowia i jakości życia ludzi starych szczególne znaczenie należy przypisać ich aktywności, która jest traktowana jako istotny składnik stylu życia, oraz doświadczaniu wsparcia społecznego. W tym kontekście zastosowanie idei promocji zdrowia, która wiąże się nie tylko z edukacją zdrowotną seniorów, ale także ze strategiami odnoszącymi się do społecznych uwarunkowań zdrowia i jakości życia, stanowi wyzwanie dla praktyki pedagogicznej skoncentrowanej na seniorach. W naszym przekonaniu promocja zdrowia powinna być istotnym elementem edukacji w starości - ukierunkowanej na wyzwalanie potencjału zdrowotnego człowieka starszego poprzez kształtowanie jego motywacji i kompetencji do podejmowania szeroko rozumianej aktywności. Co więcej, ważne jest skupienie się na edukacji do starości, co oznacza uwzględnienie rozwoju zdrowego stylu życia młodych ludzi jako zasobu dla zdrowia w starości oraz kształtowanie adekwatnych do rzeczywistości stereotypów starości. Ostatnim pomysłem jest edukacja dla osób starszych - mająca na celu zachęcenie i zmotywowanie młodych ludzi do podjęcia wysiłku przygotowania się do pracy z ludźmi starymi.