Autorka ukazuje chorobę Alzheimera jako przykład egzystencjalnych zmagań stale obecnych w życiu człowieka, zwłaszcza w kontekście opiekunów rodzinnych. W artykule relację w chorobie Alzheimera określa się jako „towarzyszenie w drodze”, co pomaga stawić czoła wielkie trudy tego stanu. Autorka scharakteryzowała „towarzyszenie w drodze” jako kilka typów relacji, takich jak: geragogiczna, społeczna, osobista, z drugim człowiekiem, „być”. Przeanalizowane doświadczenia trzech rodzinnych opiekunów pacjentów z chorobą Alzheimera ukazują kilka wymiarów i zasad relacji „towarzyszenia w drodze”. Są to: wymiar osobisty (personalistyczny) - czyli zasada szacunku dla pacjenta jako człowiek (osoba); wymiar emocjonalny - zasada tworzenia i utrzymywania pozytywnych emocji; wymiar wspólnotowy - obowiązek budowania więzi wspólnoty w obrębie rodziny i środowiska społecznego pacjenta; wymiar komunikacyjny - obowiązek
stała komunikacja z pacjentem, w tym zrozumienie i rozmowa.
Zasady cytowania