Celem artykułu jest przedstawienie przypadku 72-letniej kobiety z rozpoznanym pierwotnym zaburzeniem zbieractwa, określanym w literaturze jako zespół Diogenesa, oraz analiza możliwości wsparcia osoby starszej z perspektywy społeczno-pedagogicznej. Zagadnienie to pozostaje stosunkowo rzadko eksplorowane w polskich badaniach pozamedycznych, mimo istotnych konsekwencji, jakie niesie dla funkcjonowania jednostki oraz jej otoczenia. W artykule zaprezentowano teoretyczne podstawy zespołu Diogenesa, jego historię, objawy oraz wieloczynnikowe uwarunkowania, ze szczególnym uwzględnieniem czynników psychospołecznych i biograficznych typowych dla późnej dorosłości. Empiryczną część pracy stanowi jakościowe studium przypadku, oparte na wywiadzie narracyjno-biograficznym z osobą badaną, analizie dokumentacji medycznej oraz rozmowach z przedstawicielami zespołu terapeutycznego i członkami jej rodziny. Analiza przypadku ukazuje złożoność funkcjonowania osoby starszej z zespołem Diogenesa oraz znaczenie długofalowego, relacyjnego i interdyscyplinarnego wsparcia środowiskowego. Wnioski wskazują na konieczność odejścia od działań przymusowych na rzecz podejścia respektującego autonomię, biografię i subiektywne doświadczenie osoby starszej, a także podkreślają rolę pedagogiki społecznej w przeciwdziałaniu wykluczaniu i stygmatyzacji seniorów dotkniętych patologicznym zbieractwem.
Zasady cytowania
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.