Abstrakt

Jak mogłaby wyglądać szczęśliwa starość i czy to w ogóle możliwe? Zdaniem Zofii Szaroty (2012, s. 15-22) spełnienie szczęśliwej starości jest możliwe, jednak, aby osiągnąć ten cel, należy podjąć odpowiednie działania odpowiednio wcześnie. Wychowanie do starości powinno zawierać „pięć kryteriów, obszary aktywności człowieka: kryterium biologiczne (zdrowe nawyki żywieniowe, dbanie o zdrowie, higieniczny tryb życia, aktywność fizyczna), kryterium psychiczne (samoświadomość, zdrowy egoizm, samoakceptacja, realistyczny optymizm , pozytywne myślenie o swojej przyszłości, unikanie stresu), kryterium społeczne (nie uleganie negatywnym stereotypom starości, podtrzymywanie aktywności społecznej, więzi z rodziną i przyjaciółmi, angażowanie się w działalność różnych organizacji i stowarzyszeń, przyjmowanie nowych ról społecznych, dzielenie się sobą z innymi), intelektualne (kształtowanie ciekawości poznawczej, rozbudzanie i pielęgnowanie zainteresowań, realizowanie pasji, twórcze spędzanie czasu wolnego, utrzymywanie sprawności intelektualnej poprzez aktywność poznawczą i edukacyjną, otwartość na zachodzące zmiany), ekonomiczne („rozsądne” na życie - oszczędzanie pieniędzy na godziwą emeryturę, zapewnienie sobie rozsądnego statusu materialnego i godziwych warunków życia)”. Niestety spełnienie wszystkich powyższych kryteriów zależy od polityki społecznej danego kraju, jego czynników ekonomicznych, a także wzrostu świadomości zarówno młodszego, jak i starszego pokolenia społecznego. Niektóre społeczeństwa mają modelowe przykłady starości, podczas gdy inne potrzebują radykalnych zmian. Warto jednak szukać najlepszych rozwiązań i podążać za międzynarodowymi liderami wyznaczającymi standardy społeczne w zakresie opieki i wsparcia dla starszego pokolenia. 
Niniejszy artykuł jest próbą przedstawienia ciekawych inicjatyw i rozwiązań dotyczących wsparcia społecznego osób starszych. Przykłady zaczerpnięto z doświadczeń krajów Europy Zachodniej, które bogatsze i lepsze systemy instytucjonalne wypracowały ciekawe modele wsparcia, które można obecnie wdrożyć w Polsce. Niektóre z tych rozwiązań w ograniczonej formie funkcjonowały już w naszym kraju w przeszłości i teraz powinniśmy do nich wrócić i nadać im nową, lepszą jakość. Inne rozwiązania wymagają zmian adaptacyjnych godzących potrzeby beneficjentów z możliwościami rynkowymi, prawnymi i instytucjonalnymi.