Głównym celem artykułu jest przedstwienie znaczenia rozwoju duchowego człowieka w okresie starości, naznaczonym lękiem przed zbliżającą się śmiercią. Niepokoje egzystencjalne, z którymi człowiek musi się zmierzyć na kolejnych etapach rozwoju, stwarzają możliwość ukierunkowania swojego życia na cele istotne w starości. Prowadzi to w konsekwencji do kolejnych etapów dojrzałości. Starość może emanować mądrością, dzięki której senior jest gotowy do podjęcia najtrudniejszych wyzwań dla siebie, dla innych ludzi, a nawet dla tego, co ponadludzkie. Akceptując własną starość i zbliżającą się śmierć, człowiek wkracza w ostatnią fazę rozwoju, a dzięki możliwości transcendencji stary człowiek może próbować poszukiwać nowego sensu życia, adekwatnego do potrzeb i wartości na tym etapie, może zbliżać się do absolutu.
Zasady cytowania